[ Pobierz całość w formacie PDF ]
.On stał się dla mnie zbawieniem!(Iz 12, 2)Księga Izajasza składa się przede wszystkim z mów przepowiadających przyszłe losy Izraela i narodów ościennych w kontekście nagannego stylu życia.Ujawnia także Bożą sprawiedliwość, która nie sprowadza się tylko do karania grzeszników, ale także ma na względzie nagradzanie wiernych Panu i nakazom sumienia.Oprócz mów o charakterze prorockim spotykamy tu teksty określone pod względem gatunkowym w ich tytułach, np.pieśń, poemat, hymn, psalm, satyra, lub nie nazwane wprost, np.mowy sądowe (Wyrok na Arabię, Iz 21,13-16) oraz apokalipsa (Sąd Pana nad światem, Iz 51, 4-8).Księga Izajasza splata dwa motywy: pesymistyczny - zapowiadający ukaranie grzeszników i zagładę niewiernych, oraz optymistyczny - ukazujący szczęśliwy moment przyjścia Mesjasza, Odkupiciela ludzkich win, Pocieszyciela, sprawiedliwego i miłosiernego Pana.Zapis proroctw głoszonych pod natchnieniem Bożym przez Izajasza zawiera w sobie element dydaktyczny.Sprawiedliwy podział na zasługujących na potępienie i pochwałę jest równocześnie wskazaniem, jakie warunki trzeba spełnić, by znaleźć się wśród tych drugich.Jest to także upomnienie i przestroga kierowana do grzeszników - którzy przerażeni wizją sądu i straszliwej kary - powinni jak najszybciej zmienić swoje postępowanie.Dydaktyzm prorockich pism Izajasza, choć jawny i niemal wszechobecny, nie razi natarczywością.Jest naturalną konsekwencją charakteru tekstu wieszczącego przyszłość.W Księdze Izajasza, powstałej kilka wieków przed narodzeniem Chrystusa, znajdują się fragmenty odnoszące się do Osoby mającego nadejść Mesjasza.Prorok nie określa czasu Jego ziemskiej działalności, ale jej charakter i efekty.Wyjaśnia także jakim sposobem dokona się dzieło zbawienia.Proroctwo to miało wielką wartość kaznodziejską w czasach, kiedy żył Izajasz, ale i współcześnie nie straciło na aktualności - uniwersalna zasada, według której nagroda i kara wiąże się z określonym postępowaniem człowieka, jest ponadczasowa i zawsze obowiązująca (porządkuje bowiem nie tylko indywidualne ludzkie sumienie, ale także relacje społeczne i międzynarodowe).Religijno patriotyczny „krzyk z głębokości” w biblijnych Trenach (Lamentacje)Interesującą pod względem literackim formę mają biblijne utwory o charakterze żałobnym - Lamentacje.W ich skład wchodzi pięć trenów, z których cztery konsekwentnie przestrzegają zasady akrostychu, tzn.każda strofa rozpoczyna się od kolejnej litery alfabetu greckiego.Tekst jednego trenu liczy więc 22 zwrotki uporządkowane także pod względem rytmicznym - mają podobny rozmiar i budowę.Utwory te opłakują klęskę królestwa judzkiego w 587/6 r.przed narodzeniem Chrystusa, związaną z najazdem Babilończyków.Punktem kulminacyjnym było tutaj zburzenie Jerozolimy i niewola babilońska.Autor nie opisuje wypadków szczegółowo, lecz tylko snuje refleksje na ich tle, wylewa uczucia żalu z przebłyskiem nadziei na przyszłość.Niektóre motywy się powtarzają, inne natomiast się uzupełniają.Elegie te są indywidualne lub społeczne; wpleciono w nie także motywy zaczerpnięte z pokrewnych gatunków literackich, jak prośba, wyznanie, upomnienia pod adresem jednostki, rozważania mędrców nad sensem cierpienia, nadzieja wysłuchania i pewność otrzymania ratunku ze strony Boga.Nie brak tam i twardych złorzeczeń pod adresem wrogów.19Ogrom klęski wiąże się z upadkiem dynastii Dawida, zburzeniem świątyni i miasta oraz odejściem Izraelitów od Boga.Lamentacje przedstawiają obraz zniszczeń i upadku moralnego.Podejmują także próbę interpretacji tych faktów jako zesłanej na ludzi kary Bożej za grzechy.Autor tekstu stara się nawrócić naród, by poprzez powrót do Boga i pokutę odzyskał swoje dobre imię i mógł odrodzić ojczyznę.Dwa pierwsze treny ukazują ogrom klęski i wszechmoc Pana, którego gniew i kara spadły na bezbożnych (por
[ Pobierz całość w formacie PDF ]